Benimki net bir sahne: ilk defa 2800 rakımda çadırdan sabaha karşı çıktım, bulutlar ayağımın altındaydı ve güneş sırtları teker teker aydınlatıyordu. O an telefonun, mailin, hiçbir şeyin bir anlamı kalmadı. 10 yıl oldu, hâlâ o anı kovalıyorum aslında.

Benimki biraz farklı, sahil kampı: gece rüzgar dindi, deniz ayna gibiydi, ıslak kumda oturup dalgaların fosfor gibi parladığını izledim (o plankton olayı). O geceden sonra her tatili kampla planlamaya başladım. Cem sana da su kenarı öneririm, ses insanı iyileştiriyor.

Cem seni çok iyi anlıyorum, ben de burnout’tan kampa sığınanlardanım. Beni bağlayan an: uzun bir yürüyüşün sonunda zirveye vardığımda bacaklarım titriyordu ama kafamın içi ilk kez sessizdi. O sessizlik bağımlılık yapıyor. Küçük başla, bir gecelik bir yakın rota bul, zorlama kendini.

Cem geç kaldım ama ekleyeyim: bazen o an büyük manzara değil, küçük bir sessizliktir. Benim için sabah ilk kahveyi çadırın önünde, kimse uyanmadan içtiğim andır. Onu yaşamak için 2800 rakıma gerek yok, evine 1 saat mesafe yeter. İyi kaçışlar, dönünce anlat nasıl geçti.