İlk kampımda gaz ocağını ters takmışım, çorbayı ısıtacağım derken minik bir alev topu 😅 Neyse ki bir şey olmadı ama o günden beri bağlantıyı üç kere kontrol ediyorum. Utançtan çok korktum aslında.

Sizinkiler masum çocuklar. 90’ların başı, Kaz Dağları. Sabah uyandık, çadırın önüne koyduğumuz bütün ayakkabılar yok. Meğer gece bir grup yaban domuzu gelmiş, kokuyu sevmişler herhalde, birer birer taşımışlar. İki ayakkabıyı 200 metre ötede bulduk, tekini hiç bulamadık. Kamptan lastik terlikle döndüm.

Benimki çocuk klasiği: küçük oğlan çadırın içine bir avuç kuru fasulye saçmış “tohum ekiyorum anne” diye. Gece uyurken sırtımıza batıp durdu, sabah tek tek toplandık 😅 Ceylan konuyu açtığın iyi oldu, sabah sabah kahkaha attım.